تبلیغات
یادداشت های من - خویشی که هست مایه مرگ خویش

یادداشت های من

ما آمده ایم تا با زندگی کردن قیمت پیدا کنیم نه به هر یمتی زندگی کنیم...

سلام.لطفا این شعرو با دقت بخونین چون شاید به ظاهر بی ربطه به بحث ما ولی محتواش همونه که من میخوام...نکاتشو رنگی کردم نظر یادتون نره هاااااااااااااا!!!!!!!!!!

بشکن طلسم حادثه را

                               بشکن!

مهر سکوت، ازلب خود

                             بردار

منشین به چاهسار فراموشی

بسپار گام خویش به ره

                   بسپار

تکرار کن حماسه خود تکرار

چندان سرود سوک،

                                      چه میخوانی؟

نتوان نشست در دل غم،

                             نتوان

ازدیده سیل اشک،

                        چه میرانی؟

سهرابمرده راست،غمی سنگین

اما،

غمی که افکند از پا

        _نیست

برخیز!

رخش سرکش خود،

                    زین کن

امید نوش داروی تو از کیست؟

سهرابمرده ای و

_غمت سنگین

بگذر زنوشداروی نامردان

چشم وفا ومهر نباید داشت

ای گرد دردمند،

                                       _زبی دردان

افراسیاب،خون سیاوش ریخت.

بیژن،به دست خصم

                  به چاه افتاد.

کو گردی تو،

ای همه تن خاموش!

کو مردی تو،

                    ای همه جان ناشاد!

اسفندیار را چه کنی تمکین؟

 _این پر غرور مانده به بند

                                «من»

تیر گز خود به کمان بگذار؛

پیکان به چشم خیره سرش،بشکن!

چاه شغاد،مایه مرگ توست

از دست خویش

           برتو گزند اید.

خویشی که هست مایه مرگ خویش،

 باید شکست جان و تنش

                                 باید.........!!!!!!!!

شعر از:حمید مصدق


نوشته شده در دوشنبه 13 اردیبهشت 1389 ساعت 09:50 ب.ظ توسط امین نظرات | |